NBA პლეი-ოფი იწყება აპრილის ბოლოსკენ, სადაც თითო კონფერენციიდან 8 გუნდი იღებს მონაწილეობას. 8 გუნდიდან პირველ 4 ადგილში განწესებულია 3 დივიზიონის გამარჯვებული, ხოლო დანარჩენ 5 ადგილს კი საუკეთესო შედეგით დაკავებული გუნდი იპოვებს ფლეი-ოფში ასპარეზობის უფლებას.

პირველ რაუნდში პირველი ადგილით გასული გუნდი ხვდება მე-8 ადგილით გასულ გუნდს, მე-2 და მე-7, მე-3 და მე-6, მე-4 და მე-5 ადგილები გადანაწილდება შესაბამისად. რეგულარულ სეზონში მაღალი ადგილის დაკავება ნიშნავს რომ შეხვდები ყველაზე დაბალი ადგილით გასულ გუნდს, ასევე საუკეთესო მაჩვენებლით გასულ გუნდს აქვს საშინაო არენის უპირატესობა. მაგალითად, თუ მე-5 ადგილით გასულ გუნდს უკეთესი შედეგი აქვს ვიდრე მე-4 ადგილით გასულ გუნდს (თუმცა მე-4 ადგილოასნმა დივიზიონი მოიგო), ამ შემთხვევაში მე-5 ადგილოსანს ექნება არენის უპირატესობა. ასევე აღსანიშნავია, რომ რეგულარული სეზონის საუკეთესო მაჩვენებლიანი გუნდი, რომელმაც ლიგაში პირველი ადგილი დაიკავა, ექნება ყოველთვის საშინაო არენის უპირატესობა. მაგალითისთვის დენვერ ნაგეტსმა 2006 წელს მოიგო 44 თამაში და ასევე მოიგო ჩრდილო-დასავლეთ დივიზიონი, ფლეი-ოფში კი მე-3 ადგილით გავიდა. მისი ოპონენტი მე-6 ადგილით გასული ლოს-ანჯელეს კლიპერსი იყო, რომელმაც 47 თამაში მოიგო და წყნარი ოკეანის დივიზიონი მე-2 ადგილზე დაასრულა. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ დენვერმა უფრო სუსტ დივიზიონში შეძლო გამარჯვება და ესეთ პოზიციაზე დამთავრება, თუმცა კლიპერსს ერგო საშინაო არენის უპირატესობა და სერიის გამარჯვება 5 თამაშში შეძლო.

პლეი-ოფი არის ტურნირის ფორმატის. ყოველი გუნდი თამაშობს მოწინააღმდეგესთან „საუკეთესო 7“ სერიას, სადაც პირველი გუნდი, რომელიც შეძლებს 4 გამარჯვების მოპოვებას, გადის შემდეგ ეტაპზე, მოწინააღმდეგე კი ეთიშება ასპარეზობას. მეორე რაუნდში, წარმატებული გუნდი ეთამაშება იმავე კონფერენციაში ასევე პირველ რაუნდში წარმატებულად გადალახულ გუნდს. რაც შეეხება იმ საკითხს, თუ ვინ ითამაშებს შინ, ასე გამოიყურება 2-2-1-1-1, ეს კი ნიშნავს რომ უმაღლესი შედეგით მყოფი გუნდი თამაშობს 1, მე-2, მე-5 და მე-7 თამაშებს შინ, ხოლო დაბალი შედეგით გასული გუნდი კი მე-3, მე-4 და მე-6 თამაშს. NBA ფინალში, კი გუნდები 2-3-2 თამაშობენ, ანუ ერთ-ერთი გუნდი ჩაატარებს საშინაო მატჩებს 1, მე-2, მე-6 და მე-7 თამაშებში, მაშინ როდესაც მეორე გუნდის საშინაო მატჩები იქნება მე-3, მე-4 და მე-5 თამაშებში. 2-3-2 წყობა უკვე 1985 წლიდან მოდის და დღემდე ძალაშია.

პლეი-ოფის ფინალური რაუნდი შედგება 7 მატჩიანი სერიისგან ორივე კონფერენციის გამარჯვებულს შორის, რომელიც ცნობილია როგორც NBA ფინალი, რომელიც ივნისში ტარდება. NBA ფინალში გამარჯვებული იგებს ლარი ობრაიანის ჩემპიონის თასს. გამარჯვებული გუნდის ყველა მოთამაშე და მნიშვნელოვანი წევრი, მათ შორის მწვრთნელები, გენერალური მენეჯერი იღებს ჩემპიონის ბეჭედს. ასევე ლიგის დაჯილდოებისას NBA ფინალის ყველაზე ღირებული მოთამაშე (MVP) იღებს ბილ რასელის ჯილდოს.

2006 წლის 2 აგვისტოს, NBA-მ გამოაცხადა ახალი პლეი-ოფის ფორმატი. ახალი ფორმატი ითვალისწინებდა სუსტი დივიზიონის უპირატესობას და ამიტომ 8 ადგილი შემდეგნაირად გადანაწილდა: კონფერენციის გამარჯვებული იკავებს პირველ ადგილს შესაბამისად მაგრამ 4-ეულში (შეიძლება მე-2 ადგილზე, შეიძლება მე-3 ადგილზე და შეიძლება მე-4 ადგილზე) გავიდეს ის გუნდი, რომელმაც დივიზიონი ვერ მოიგო მაგრამ სხვა დივიზიონის ჩემპიონებზე მეტი ქულის დაგროვება შეძლო. 2 ადგილს ასევე 2 სხვა დივიზიონის გამარჯვებული იკავებს. დანარჩენი 4 ადგილი კი საუკეთესო მაჩვენებელს რომელიც დააგროვებს, შესაბამისად ისინი გადიან.^[37]

სამი საკალათბურთო პოზიცია — რომელიც კალათბურთში მეტად ცნობილია არის გარდი, ფორვარდი და ცენტრი. უფრო სპეციფიკურად შეიძლება ამ პოზიციების კლასიფიცირება 5 პოზიციად: გამთამაშებელი (Point Guard), მსროლელი (Shooting Guard), მსუბუქი ფორვარდი (ფრთა)(Small Forward), მძიმე ფორვარდი (Power Forward) და ცენტრი (Center). კალათბურთის წესები არ უწევს ამ პოზიციებს კონკრეტულ დაკვირვებას, ასე რომ თითოეულ თამაშში შეიძლება არც იყოს გამოყენებული ყოველი მათგანი. აქედან გამომდინარე, ეს ჯგუფი იყოფა 2 ნაწილად: თავდასხმითი და დაცვითი.

სექციების სია

• 1მცველი (Guard)
  • 1.1გამთამაშებელი (Point Guard)
  • 1.2მსროლელი (Shooting Guard)
• 2თავდასხმა (Forward)
  • 2.1მსუბუქი ფორვარდი (ფრთა) (Small Forward)
  • 2.2მძიმე ფორვარდი (Power Forward)
  • 2.3ცენტრი (Center)
• 3რესურსები ინტერნეტში

მცველი (Guard)

გამთამაშებელი (Point Guard)[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

გამთამაშებელი, ასევე ცნობილია როგორც პირველი მოთამაშედ, რომელიც საუკეთესოდ ანაწილებს ბურთს და უმეტესწილად ზუსტადაც. გამთამაშებლის პოზიციის ექვივალენტია გამთამაშებელი ნახევარმცველი ფეხბურთში, სეტერი ფრენბურთში, ქორტერბექი ამერიკულ ფეხბურთში ან ცენტრი ყინულის ჰოკეიში, სადაც მათ უმეტესწილად აქვთ საშუალება გაანაწილონ უკეთესად ბურთი. გამთამაშებელი ტიპურად დაბალი მოთამაშეა. NBA-ის შემთხვევაში, უმეტესწილად გამთამაშებლის სიმაღლე არის 1.83-1.93 მეტრს შორის. ევროპაში, გამთამაშებლის სიმაღლე 1.80-1.93 მეტრია, რაც ძალიან მცირედი განსხვავებაა.

აღსანიშნავი გამონაკლისი არის მეჯიკ ჯონსონი, რომელიც NBA-ს ყველაზე მაღალი გამთამაშებელია, რომელსაც ამ პოზიციაზე უთამაშია (2.06 მ) მთელი ისტორიის მანძილზე. ასევე ყველაზე დაბალი მოთამაშეა მაგსი ბოგუსი, რომლის სიმაღლე 1.60 მ და ირლ ბოიკინსი 1.65 მ იყო.

მსროლელი (Shooting Guard)[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

მსროლელი, აგრეთვე ცნობილი როგორც მეორე, ჩვეულებრისამებრ გუნდში საუკეთესო მსროლელია, აქვს იმის შესაძლებლობა, რომ ესროლოს 6 მეტრის, ან უფრო დიდი დისტანციიდან. გარდა შორიდან სროლისა, მსროლელს უნდა ჰქონდეს იმის შესაძლებლობა, რომ კარგად ფლობდეს ბურთს, ასევე ფართან გუნდის შეტევის ნაყოფიერად დასრულება შეეძლოს. NBA-ის ტიპური მსროლელის სიმაღლე 193-201 სმ-ია. ევროპელი ტიპური მსროლელის სიმაღლე კი 189-198 სმ-ია.

ეს პოზიცია დღევანდელ კალათბურთში აძლევს საშუალებას მოთამაშეს, შექმნას თავისუფალი ზონები და შექმნას მეტი შესაძლებლობა სხვა მოთამაშეებისთვის. მსროლელები არიან უფრო მეტად სწრაფები და გამხდრები, ვიდრე სხვა მცველები და ასევე უფრო მეტი შესაძლებლობების მქონე, ვიდრე მცირე ფორვარდები. ცნობილი მსროლელები არიან: დუეინ უეიდი, კობი ბრაიანტი, მაიკლ ჯორდანი, ჯეისონ ტერი, ტრეისი მაკგრედი, რიჩარდ ჰემილტონი, რეჯი მილერი, რეი ალენი, კლაიდ დრექსლერი, ჯერი ვესტი.

თავდასხმა (Forward)[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

მსუბუქი ფორვარდი (ფრთა) (Small Forward)[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

მსუბუქი ფორვარდის (ფრთის) მოთამაშეები არიან უფრო გამხდრები, სწრაფები და მოქნილები ვიდრე მძიმე ფორვარდი და ცენტრი. NBA-ში მათი სიმაღლე 196-206 სმ-ია. ევროპაში მათი სიმაღლე 193-203 სმ-ია. ფრთის როლი ყველაზე უნივერსალურია კალათბურთის 5 კაციან შემადგენლობაში, მისი როლიდან გამომდინარე, რომელიც ხანდახან მძიმე ფორვარდის მსგავსია, ხანდახან კი მსროლელის ფუნქციებსაც ითავსებს. ფრთისა და მსროლელის პოზიციები ხანდახან შენაცვლებადიც არის.

მსუბუქი ფორვარდის (ფრთის) ფუნქციაშია ასევე კალათში ფარიდან ჩაგდება, სლემ დანკი. მათ ასევე შეუძლიათ დაცვითი ფუნქციების შესრულება.

მძიმე ფორვარდი (Power Forward)[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

აგრეთვე ცნობილი როგორც „4“, რომელიც თამაშობს იგივე სტილში, როგორც ცენტრი, რომელსაც დაცვაში მეტოქის მოთამაშეთა ბლოკი ევალება. თავდასხმაში ის მოხსნებს და მეტოქის ფართან თამაშს ითავსებს, ასევე დაცვაში მათი როლი ზონური დაცვა ან პერსონალურად მეტოქე – მძიმე ფორვარდის აყვანაა. ტიპური NBA მძიმე ფორვარდები სიმაღლეში 203-213 სმ არიან, ევროპაში კი 203-208 სმ სიმაღლეა.

ცენტრი (Center)[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ცენტრი, აგრეთვე ცნობილი როგორც „5“, ჩვეულებრისამებრ თამაშობს ბაზისურ თამაშს, რომელიც ხურავს ფართან მისასვლელს. გუნდში ძირითადად ყველაზე მაღალი მოთამაშე ზუსტადაც რომ ცენტრის პოზიციის მოთამაშეები არიან, NBA-ში მათი სიმაღლე 213 და მეტია, თუმცა იყვნენ გამონაკლისებიც: ჩაკ ჰეისი – 198 სმ და უეს ანსილდი – 201 სმ. ევროპაში მათი სიმაღლე 208 სმ-ზე მეტია, მაგრამ ძალიან იშვიათად რომ 213 სმ-ზე მაღალი იყოს. ცენტრი უმეტესწილად ქულას ფარის ქვემოდან აგდებს, მაგრამ შეიძლება პერიმეტრიდანაც კარგად ისროლოს, რომელიც ასევე მოხსნების და ფარის დაკეტვის საშუალებას აძლევს.

ცენტრის პოზიცია ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან პოზიციადაა მიჩნეული. მოთამაშეები, ჰაკიმ ოლაჯუონი, პატრიკ იუინგი, შაკილ ონილი, იაო მინგი და დუაით ჰოვარდი NBA დრაფტზე პირველ ნომრად აირჩიეს.

მთავარი პროფესიონალური სპორტული ლიგები (ინგლ. major professional sports leagues), ან უბრალოდ მთავარი ლიგები (ინგლ. major leagues) — აშშ-ის და კანადის მნიშვნელოვანი სპორტული ლიგები, რომელიც გადანაწილებულია ამ ორ ქვეყანაში. ასევე ინდივიდუალური სპორტი, როგორც გოლფი, ჩოგბურთი და ავტო რბოლა არის ასევე ძალიან პოპულარული, თუმცა დიდ ოთხეულში იგულისხმება გუნდური სპორტული ლიგები.

ტერმინი „მთავარი ლიგა“ პიველად გამოყენებული იქნა 1921 წელს მთავარი ბეისბოლის ლიგის (MLB) დაფუძნებისას, რომელიც აშშ-ის ბეისბოლის გუნდების პროფესიონალურობის უმაღლეს დონეს მიუთითებდა. დღეს ჩრდილოეთი ამერიკის მთავარი სპორტული ლიგებია: მთავარი ბეისბოლის ლიგა (MLB), ნაციონალური საკალათბურთო ასოციაცია (NBA), ნაციონალური საფეხბურთო ლიგა (ნაგულისხმებია ამერიკული ფეხბურთი) (NFL) და ნაციონალური ჰოკეის ლიგა (NHL). ასევე აღსანიშნავია ამ ორ ქვეყანაში განვითარებული სხვა ლიგები: კანადის საფეხბურთო ლიგა (CFL), მთავარი ფეხბურთის ლიგა (MLS), არენის საფეხბურთო ლიგა და ქალთა საკალათბურთო ასოციაცია.

პირველ ოთხ ლიგა ასევე ცნობილია როგორც დიდი ოთხეული. ყოველი მათგანი არის უმდიდრესი პროფესიონალური კლუბი იმ სპორტის სახეობაში მსოფლიოს მასშტაბით. მოთამაშეები ასევე სხვა ქვეყნებიდან სიამოვნებით უერთდებიან ამ ლიგას, მათი პოპულარუბოს და მაღალ ანაზღაურების გამო. მხოლოდ NFL ჰყავს 32 გუნდი, დანარჩენ სამ ლიგას კი მხოლოდ 30 გუნდი ჰყავს ლიგაში. ლიგების გუნდები განლაგებულია აშშ-ის დიდი მოსახლეობის მქონე ქალაქებში.

ბეისბოლის, ფეხბურთის (ამერიკული ფეხბურთი) და ჰოკეის პროფესიონალური ლიგები 100 წელიწადზე მეტს ითვლიან. ნაციონალური ასოციაცია, ოჰაიოს ლიგა და ნაციონალური ჰოკეის ლიგა დღეს ცნობილია როგორც MLB, NFL და NHL. ხოლო კალათბურთის ლიგა კი ახალი გზით განვითარებული სახელწოდებითაა, რომელიც 1949 წელს ჩამოყალიბდა NBA. ასევე ფეხბურთი აშშ-ში 1966 წლიდან მოდის, თუმცა ლიგის ახალი ფორმატი 1993 წლიდან წამოიწყო და შესაბამისად უკვე MLS ნელ-ნელა უფრო პოპულარული ხდება.

ნაციონალური საკალათბურთო ასოციაციის (NBA) პლეი-ოფი შედგება საუკეთესო შვიდ მატჩიანი სერიისგან, რომელშიც მონაწილეობას იღებს 16 გუნდი აღმოსავლეთ კონფერენციიდან და დასავლეთი კონფერენციიდან (რომელსაც 1970 წლამდე დივიზიონები ერქვა), სადაც საბოლოოდ ირკვევა 4 გუნდი, რომლებიც კონფერენციის ფინალებში თამაშობენ.

სექციების სია

• 1ფორმატი
• 2ისტორია
  • 2.12006 წლის პლეი-ოფის დავა
  • 2.2დროის მიხედვით
• 3რეკორდები და სტატისტიკა
• 4იხილეთ აგრეთვე
• 5რესურსები ინტერნეტში
• 6სქოლიო

ფორმატი

NBA-ის ახლანდელი პლეი-ოფის ფორმატი 2006 წლის 3 აგვისტოს განახლდა. NBA-ის რეგულარული სეზონის დასრულების შემდეგ, 8 გუნდი გადის ყოველი კონფერენციიდან, რომლებიც ერთმანეთს ერთიდან რვამდე უპირისპირდებიან ერთმანეთს.

3 დივიზიონის გამარჯვებული გუნდები იკავებენ მოწინავე პოზიციებს კონფერენციიდან გამსვლელებში. 3 ჩემპიონთან ერთად, მეოთხე გუნდი, რომელსაც საუკეთესო შედეგი ექნება (თუნდაც რომელიმე დივიზიონის გამარჯვებულზე) იკავებს შესაბამისად 1-4 ადგილს. ეს გარანტიას აძლევს დივიზიონის გამარჯვებულს, რომ ის ყველაზე მაქსიმუმ მე-4 ადგილს დაიკავებს, მაგრამ უნდა აღინიშნოს რომ კონფერენციების საუკეთესო ორი გუნდი, რომლებსაც საუკეთესო შედეგი ექნებათ, აღნიშნულია როგორც ორ ტოპ გუნდად. მიუხედავად ამისა, NBA არ ახდენს ადგილების გადანაცვლებას, რადგან საშინაო არენის უპირატესობა ეძლევა ისეთ გუნდს, რომელსაც საუკეთესო შედეგი ჰქონდა, და არა რომელი უფრო საუკეთესო პოზიციით გავიდა.

ორი ან მეტი გუნდის ფრედ ყოფნის შემთხვევაში, საუკეთესო შედეგს ინაწილებს გუნდი შემდეგი სახით:

ორი გუნდის ფრის შემთხვევაში:

1. დივიზიონის გამარჯვებული (ეს კრიტერიუმი არის იმ შემთხვევაშიც, თუ გუნდები ერთ დივიზიონში არიან)
2. საუკეთესო შედეგი პირად შეხვედრებში
3. მაღალი გამარჯვების პროცენტული მაჩვენებელი დივიზიონში (თუ გუნდები ერთ დივიზიონში არიან)
4. მაღალი გამარჯვების პროცენტული მაჩვენებელი კონფერენციაში
5. მაღალი გამარჯვების პროცენტული მაჩვენებელი პლეი-ოფში იმ გუნდთან, რომელიც მის კონფერენციაშია (ასევე შედის ფრის შემთხვევაშიც)
6. მაღალი გამარჯვების პროცენტული მაჩვენებელი პლეი-ოფში იმ გუნდთან, რომელიც მეორე კონფერენციაშია (ასევე შედის ფრის შემთხვევაშიც)

სამი გუნდის ფრის შემთხვევაში:

1. დივიზიონის გამარჯვებული (ეს კრიტერიუმი არის იმ შემთხვევაშიც, თუ გუნდები ერთ დივიზიონში არიან)
2. საუკეთესო შედეგი პირად შეხვედრებში სამივე გუნდს შორის
3. მაღალი გამარჯვების პროცენტული მაჩვენებელი დივიზიონში (თუ გუნდები ერთ დივიზიონში არიან)
4. მაღალი გამარჯვების პროცენტული მაჩვენებელი კონფერენციაში
5. მაღალი გამარჯვების პროცენტული მაჩვენებელი პლეი-ოფში იმ გუნდთან, რომელიც მის კონფერენციაშია (ასევე შედის ფრის შემთხვევაშიც)
6. მაღალი ქულების სხვაობა რომელიც ჩააგდო და რომელიც ჩაუგდეს

ეს პოზიციები განკუთვნილია იმისთვის, რომ შეიქმნას პლეი-ოფის მატჩები. როდესაც პლეი-ოფი დაიწყება, ეს უკვე შესწორებულია და გუნდები აღარ შეიცვლიან ადგილს, განსხვავებით NHL-ისა, როდესაც ძლიერი კლუბი ხვდება ყველაზე სუსტ კლუბს. NBA-ის პირველი რაუნდი ან კონფერენციის 1/4 ფინალი შედგები 4 წყვილისგან, რომლებიც დაფუძნებულია გუნდების კონფერენციაში დაკავებული პოზიციაზე (1-8, 2-7, 3-6, 4-5). ამ 4 წყვილიდან გამარჯვებული მხოლოდ 4 გუნდი რჩება, რომლებიც გადიან მეორე რაუნდში, ან კონფერენციის ნახევარ-ფინალში, სადაც 1-8 ადგილებში გამარჯვებული ხვდება 4-5 ადგილებში გამარჯვებულს, ხოლო 2-7 გამარჯვებული კი 3-6 გამარჯვებულს. ამ ორი წყვილიდან გამარჯვებული კი გადის მესამე რაუნდში ან კონფერენციის ფინალში.

ყოველი რაუნდი შედგება შვიდ საუკეთესო სერიისგან. სერიების ფორმატი 2-2-1-1-1 სახისაა, სადაც საშინაო არენის უპირატესობიანი გუნდი თამაშობს 1, მე-2, მე-5 და მე-7 მატჩებს, ხოლო მათი მეტოქე კი მე-3, მე-4 და მე-6 მატჩებს ატარებს შინ. 5-7 მატჩები ტარდება იმ შემთხვევაში, თუ საჭიროება მოითხოვს. NBA-ის ფინალი ტარდება 2-3-2 ფორმატით, სადაც საშინაო არენის უპირატესობიანი გუნდი ატარებს 1, მე-2, მე-6 და მე-7 მატჩებს შინ, ხოლო მათი მეტოქე კი მე-3, მე-4 და მე-5 მატჩებს. საშინაო არენის უპირატესობა ყველა რაუნდში საუკეთესო შედეგით ან კონფერენციაში დაკავებული ადგილით წყდება.

ნაციონალური საკალათბურთო ასოციის კონფერენციის ფინალები (ინგლ. National Basketball Association Conference Finals) — აღმოსავლეთისა და დასავლეთ კონფერენციების ჩემპიონის სერიები ნაციონალურ საკალათბურთო ასოციაციაში (NBA), რომელიც არის მთავარი საკალათბურთო ლიგა ჩრდილოეთ ამერიკაში. NBA დაფუძნებული იქნა 1946 წელს, როგორც ამერიკის კალათბურთის ასოციაცია (BAA). ლიგის ახალი სახელი კი 1949-50 წლების სეზონიდან მოდის, როდესაც ქვეყნის მეორე საკალათბურთო ლიგა – ნაციონალური საკალათბურთო ლიგა (NBL) შეიერთა. ახლა ლიგაში 30 გუნდია, მათ შორის 29 გუნდი მოთავსებულია აშშ ტერიტორიაზე, ხოლო ერთი მათგანი კი კანადაში. ყოველი გუნდი რეგულარული სეზონის განმავლობაში 82 მატჩს ატარებს. რეგულარული სეზონის შემდეგ, 8 გუნდი გადის თითო კონფერენციიდან პლეი-ოფში. კონფერენციაში დარჩენილი 2 გუნდი ერთმანეთს კონფერენციის ფინალში ეთამაშებიან, ხოლო აქედან გამარჯვებული გადის NBA ფინალში სადაც მეორე კონფერენციის გამარჯვებულს ხვდება.

BAA ინიციატივით, გუნდები გაყოფილნი იყვნენ 2 დივიზიონში – აღმოსავლეთ და დასავეთში. დივიზიონის ფინალი პირველად 1949 წელს ჩატარდა, ლიგის მე-3 სეზონში. პირველ ორ სეზონში ლიგა პლეი-ოფის ფორმატს იყენებდა, სადაც აღმოსავლეთის და დასავლეთის გუნდებს საშუალება ჰქონდათ შეხვედროდნენ ფინალამდე. 1949-50 წლებიდან მოყოლებული, ლიგა 3 დივიზიონად იყო დაყოფილი და ასევე 1 დამატებითი ცენტრალური დივიზიონი. თუმცა ეს იყო გამოყენებული მხოლოდ 1 სეზონის მანძილზე, რის შემდეგადაც ლიგა კვლავ 2 დივიზიონის ფორმატით წავიდა 1951 წლიდან 1970 წლამდე. 1970 წელს კი NBA შეიქმნა 2 კონფერენცია და თითოეულ მათგანში 2 დივიზიონი. ფინალური სერია იყო 3 სერიანი 1949-50 წლებში; 5 სერიანი 1951-56 წლებში, ხოლო 1957 წლიდან კი 7 სერიანი. ახლა, კონფერენციის ფინალი იმართება 7 სერიად, ისევე როგორც პლეი-ოფი და ფინალი. პირველი 2 მატჩი მაისის ბოლოს იმართება. კონფერენციის ფინალის გამარჯვებულს ხვდება ვერცხლის თასი, კეპები და მაისურები, ასევე უფლებას იპოვებს NBA-ის ფინალში გასვლისა.

ლოს-ანჯელეს ლეიკერსი არის ყველაზე მეტჯერ გამარჯვებული კონფერენციის ტიტულებში 31 თასით, საიდანაც 30 დასავლეთ კონფერენციაში და 1 ახლა უკვე გაუქმებულ ცენტრალ დივიზიონში მოიგო. გუნდმა ასევე შეძლო 40-ჯერ გასვლა კონფერენციის ფინალში, რაც ყველაზე მეტია ვიდრე სხვა დანარჩენი გუნდები. მეორე ადგილს კონფერენციის ტიტულებით, ბოსტონ სელტიკსი იკავებს, რომლებმაც 21 ტიტულის მოპოვება შეძლეს, აქედან 10-ჯერ მოახერხეს ზედიზედ მოპოვება 1957-66 წლებში. ასევე გამოსარჩევია უორიორსი და პისტონსი, რომლებმაც სეძლეს და მოიგეს როგორც აღმოსავლეთ, ასევე დასავლეთ კონფერენციების ტიტულები. 30 გუნდიდან სულ ცოტა 1 კონფერენციის ტიტული მაინც მოგებული აქვს 23 გუნდს. დენვერ ნაგეტსი 5-ჯერ კონფერენციის ფინალში, ხოლო მინესოტა ტიმბერვულვზი 1 კონფერენციის ფინალში იქნა დამარცხებული. 5 სხვა გუნდი: შარლოტ ბობკეტსი, ლოს-ანჯელეს კლიპერსი, მემფის გრიზლი, ნიუ-ორლეან ჰორნეტსი და ტორონტო რეპტორსი არასდროს გასულან კონფერენციის ფინალში. ლიგის არსებობის მანძილზე ჩატარებულ 125 კონფერენციის და დივიზიონის ჩემპიონებს შორის, მხოლოდ 39 მოიგო, როდესაც გუნდმა რეგულარულ სეზონში საუკეთესო შედეგი ჰქონდა, ან გაუთანაბრდა იმ სეზონში.

ნაციონალური საკალათბურთო ასოციაციის NBA All-Star მატჩის ყველაზე ღირებული მოთამაშის (MVP) ჯილდო გადაეცემა ნაციონალური საკალათბურთო ასოციაციაში მოთამაშე წევრს, რომელიც NBA All-Star მატჩში საუკეთესოდ წარმოაჩენს თავს. ჯილდო 1953 წლიდან მოყოლებული გადაეცემა, რომელიც NBA-მ ოფიციალურად გადაწყვიტა ყოველ წელს გაეცა. ლიგამ ასევე გადაწყვიტა ძველი მატჩების MVP დაესახელებინა. ედ მაქლი და პოლ ერიზინი დასახელებული იქნენ 1951 და 1952 წლების გამარჯვებულად.^[1] ხმის მიცემა ხდება მედიის წევრების მიერ, რომელიც თამაშის დასრულების შემდეგ აძლევენ თავის არჩევანს ხმებს. მოთამაშე ყველაზე მეტი დაგროვილი ხმებით იღებს ჯილდოს.^[2] 1999 წელს არ იქნა თამაშის MVP დასახელებული, რადგან ლოკაუტის გამო სეზონი მოგვიანებით დაიწყო, ხოლო NBA All-Star მატჩი კი საერთოდ არ ჩატარდა იმ წელს.^[3]

ბობ პეტი და კობი ბრაიანტი არიან მხოლოდ ის 2 მოთამაშე, რომლებმაც ამ ჯილდოს მოპოვება 4-ჯერ შეძლეს. ოსკარ რობერტსონი, მაიკლ ჯორდანი და შაკილ ონილის მონაგარში კი ასეთი 3-3 ჯილდოა. ხოლო ბობ ქასი, იულიუს ირვინგის, ისაია თომასის, მეჯიკ ჯონსონის, კარლ მონროს, ალენ აივერსონის და ლებრონ ჯეიმზის ანგარიშზე ესეთი ჯილდო 2 რიცხვამდეა. ჯეიმზის პირველი ჯილდოს მოპოვება მოხდა 2006 წელს, რითაც ის გახდა ყველაზე ახალგაზრდა კალათბურთელი, რომელმაც მოახერხა MVP ჯილდოს მოპოვება ამ მატჩში 21 წლის ასაკში.^[4] ოთხ მატჩში გამარჯვებულის ვინაობა ორზე გაიყო: ელჯინ ბაილორი და პეტის შორის 1959 წელს, ჯონ სტოქტონსა და მელოუნს შორის 1993 წელს, ონილსა და ტიმ დანკანს შორის 2000 წელს და ბრაიანტის და ონილს შორის 2009 წელს. ონილი გახდა პირველი მოთამაშე, რომელმაც ჯილდოს მოპოვება ორჯერ გაყოფით შეძლო. ლოს-ანჯელეს ლეიკერსის წარმომადგენელს 11 ჯილდო აქვთ მოგებული, მაშინ როდესაც ბოსტონ სელტიკსის რიგებში ასეთი 8 ჯილდოს მფლობელია. დანკანი არის ერთადერთი გამარჯვებული, რომელიც აშშ ტერიტორიაზე არ დაიბადა. დანკანს აქვს ამერიკის მოქალაქეობა, თუმცა ის აღიარებულია საერთაშორისო მოთამაშედ NBA-ს მხრიდან.^[5] არცერთ გამარჯვებულს არ უვარჯიშია აშშ-ს ფარგლებს გარეთ. უკანასკნელი 2012 წლის გამარჯვებული კევინ დურანტია.^[6]